Arnold Palmer

Arnold Daniel Palmer (10 september 1929 – 25 september 2016), bijgenaamd 'The King', was een Amerikaanse golfer en een van de grootste en meest charismatische spelers uit de geschiedenis van de sport. Als zoon van Deacon Palmer, de club-professional van Latrobe Country Club, brak hij door met de US Amateur-titel in 1954 en werd hij professional datzelfde jaar. Zijn eerste profzege was de Canadian Open in 1955. Palmer was de eerste superster van het televisietijdperk: met zijn krachtige, aanvallende 'go-for-broke'-speelstijl en zijn enorme schare fans — 'Arnie's Army' — transformeerde hij golf van een elitaire bezigheid tot een volkssport. Samen met Jack Nicklaus en Gary Player vormde hij de legendarische 'Big Three' die de sport wereldwijd populariseerde in de jaren '60. Palmer won 7 majors in een zesjarige dominantie (1958-1964): 4× Masters (1958, 1960, 1962, 1964), 1× U.S. Open (1960, de beroemde comeback op Cherry Hills) en 2× The Open Championship (1961, 1962). Het PGA Championship won hij nooit (3× runner-up), waardoor de Career Grand Slam hem ontging. In totaal won hij 62 PGA Tour-titels (5e aller tijden), 10 op de PGA Tour Champions (waaronder 5 senior majors) en 95 professionele zeges wereldwijd. Palmer was 6× Ryder Cup-speler (1961-1973, allen winnend) en 2× captain (1963 als playing captain, 1975), goed voor 7 Ryder Cup-titels. Hij was oprichter/eigenaar van de Bay Hill Club & Lodge (gastheer van het Arnold Palmer Invitational), medeoprichter van de Golf Channel en een pionier in sportmarketing via zijn samenwerking met IMG-oprichter Mark McCormack. Hij ontving de World Golf Hall of Fame (1974, een van de 13 oorspronkelijke leden), de Bob Jones Award (1971), de Old Tom Morris Award (1983), de PGA Tour Lifetime Achievement Award (1998) en de Payne Stewart Award (2000). Hij overleed op 25 september 2016 in Pittsburgh op 87-jarige leeftijd.