Lee Trevino

Lee Buck Trevino (1 december 1939, Dallas, Texas) — bijgenaamd 'The Merry Mex' en 'Super Mex' — is een van de meest kleurrijke, geliefde en invloedrijkste spelers uit de golfgeschiedenis. Van Mexicaans-Amerikaanse afkomst, grotendeels autodidactisch, diende hij vier jaar bij het U.S. Marine Corps (1956-1960) voordat hij in 1960 professional werd in El Paso. In 1967 debuteerde hij op de PGA Tour als Rookie of the Year. Trevino won zes Majors: de U.S. Open (1968, 1971), The Open Championship (1971, 1972) en de PGA Championship (1974, 1984). Zijn magische zomer van 1971 — in twintig dagen de U.S. Open (play-off vs Jack Nicklaus), het Canadees Open én The Open winnen — maakte hem de eerste speler ooit die de drie oudste toernooien van het vak in één jaar won (een prestatie die pas in 2000 door Tiger Woods werd geëvenaard). Viermaal versloeg hij Nicklaus direct in een Major-finale. Zijn kenmerkende 'flop-shot' om de 17e op Muirfield in 1972 — een nonchalante chip-in voor par die Tony Jacklin brak en hem back-to-back Opens opleverde — behoort tot de meest iconische momenten uit de sport. In 1975 werd hij getroffen door de bliksem op de Western Open; terugkerende rugblessures en operaties beperkten nadien zijn spel, maar in 1984 veroverde hij op 44-jarige leeftijd zijn laatste Major (PGA Championship, Shoal Creek). Op de Senior PGA Tour (Champions Tour) domineerde hij de vroege jaren '90 als eerste speler die de miljoengrens in één seizoen doorbrak. Hij won 29 PGA Tour-titels, 29 Champions Tour-titels en circa 92 professionele overwinningen wereldwijd. Vijfmaal Vardon Trophy-winnaar, PGA Player of the Year 1971, AP & Sports Illustrated Athlete of the Year 1971 en winnaar van de Hickok Belt. World Golf Hall of Fame 1981, Memorial Tournament Honoree 2004. Bekend om zijn vloeiende, zelfgeleerde swing, zijn onophoudelijke praten op de baan ('You can talk to a fade but a hook doesn't listen') en zijn folkore-verhalen — een echte volksheld van het spel.