Raymond Floyd

Raymond Loran Floyd, geboren op 4 september 1942 in Fort Bragg, North Carolina, is een van de meest gevreesde competitoren die de golfsport ooit heeft gekend. In een carrière die vier decennia overspande, won Floyd 62 toernooien wereldwijd en meer dan $17 miljoen aan prijzengeld, waaronder vier Major kampioenschappen. Floyd droeg een aura als winnaar dat angst inboezemde bij zijn rivalen zodra zijn naam op een leader board verscheen. Zijn handelsmerk was de onmiskenbare 'stare' — een blik van volledige concentratie die zijn gelaatstrekken overnam wanneer hij in de race om een titel zat. 'Ik heb Raymond zien winnen zonder die blik, maar ik heb hem nooit zien verliezen met die blik,' aldus zijn vrouw Maria, die Floyd beschouwt als de sleutelfiguur achter zijn lange carrière. Zijn explosieve spel was legendarisch. In 1976 won hij de Masters met acht slagen voorsprong en een score van 271 — een destijds record — door met een 5-wood consequent de par-5s in twee slagen te bereiken en ze die week in 16 onder par te spelen. Bij de PGA Championship van 1982 op Southern Hills opende hij met een record 63 en ging wire-to-wire om met drie slagen te winnen. Floyd was een speler zonder waarneembare zwakte, wiens krachten lagen in een verfijnd kort spel en een evidente mentale hardheid. Hij wordt vaak erkend als een van de grootste chippers die de game ooit heeft gekend. Samen met Sam Snead is hij de enige speler die in vier verschillende decennia officiële toernooien won op de PGA Tour. In 1992 werd hij de eerste speler die in hetzelfde jaar won op zowel de PGA Tour als de Champions Tour. Zijn kronende prestatie was de overwinning in de U.S. Open van 1986 op Shinnecock Hills, waar hij op 43-jarige leeftijd met gecontroleerd golf en een vlekkeloze back nine op zondag met twee slagen won — destijds de oudste U.S. Open winnaar. De enige Major die Floyd nooit won was het Open Championship, waar hij in 1978 op St Andrews tweede werd en in 1981 gedeeld derde. In 1989 werd Floyd opgenomen in de World Golf Hall of Fame. Hij vertegenwoordigde Team USA op acht Ryder Cup teams (1969-1993) en was captain in 1989. Op 51-jarige leeftijd was hij in 1993 de oudste speler ooit in een Ryder Cup, waar hij drie punten scoorde en de VS naar de overwinning leidde. In 2008 was hij vice captain onder Paul Azinger bij de historische Amerikaanse Ryder Cup zege.